Evergrey are:Tom S. Englund (Vocals&Guitar)                                                                                                             

Henrik Danhage (Guitar)

Rikard Zander (Keyboards)

Jonas Ekdahl (Drums)

Jari Kainulainen (Bass)

Chaoswave are:

Raphael (Drums)

Guf (Guitars)

Michele (Bass)

Giorgia (Vocals)

Fabio (Vocals)

Υπό κάποιες άλλες συνθήκες, θα ξεστόμιζα το ‘ωω, τί συναυλιάρα θεέ μου!!’. Οι αρχικοί προσκεκλημένοι ήταν τέσσερις μπάντες. Evergrey, Chaoswave, Need, The silent rage. Οι γνωστοί μας σουηδοί δηλαδή, οι πρωτοεμφανιζόμενοι ιταλοί, και τα δυο ελληνοπουλάκια μας. Δυστυχώς όμως, κάποιες ασυνεννοησίες κατα την διάρκεια της οργάνωσης της συναυλίας όπως μάθαμε και διαβάσαμε, είχαν σαν αποτέλεσμα, να μην παίξουν δύο από τις 4 μπάντες. Οι δύο ελληνικές, που είναι απο τις στιγμές που σκέφτεσαι (όσοι έχουν υπάρξει σε μπάντες ειδικά), ‘δεν θα ήθελα με τίποτα να ήμουν στην θέση τους’. Θα συνεχίσω την γκρίνια λίγο ακόμα, λέγοντας πώς όλο αυτό είχε ακόμα ένα αποτέλεσμα. Την αναμονή του κόσμου για αρκετες ώρες χωρίς να κάνει τίποτα. Ορθοστασία, αναμονή και μια γενική ψιλοταλαιπωρία. Τελειώνοντας, θα πώ κατι που είχα στο μυαλό μου πηγαίνοντας στην συναυλία και το όποιο παρέμεινε ώς επιβεβαίωση μέσα μου στο τέλος και κατά την επιστροφή μου. Στους Evergrey δεν αξίζει να παίζουν σε τέτοιους χώρους. Είναι κρίμα να έρχονται και να ταλαιπωρούνται τόσο και οι ίδιοι, ακόμα και άν πρόκειται για επαγγελματίες μουσικούς. Χαρακτηριστική είναι η φράση του τραγουδιστή των σουηδών, Τ.Englund: ‘Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ πεθαίνω εδώ πάνω!’, με έναν τόνο μεταξύ σοβαρού και αστείου, που όμως έδειχνε ξεκάθαρα το πόσο ασφυκτική ήταν μέσα στον χώρο η ατμόσφαιρα.

Συναυλιακά τώρα, παίρνοντας τα πράγματα απο την αρχή, οι διοργανωτές είχαν προγραμματίσει ένα μισάωρο ακουστικό σόου για τους Evergrey μόνο, το οποίο θα παρακολουθούσαν καμιά 30αριά προσκεκλημένοι και βιντεοσκοπήθηκαν και κάποια κομμάτια. Απίστευτη απόδοση σε ένα ήρεμο περιβάλλον όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες (μέτριας ποιότητας) παρακάτω.

Το Acoustic playlist ήταν το εξής: Torn – Soaked – As I Lie Here Bleeding – I’m sorry – Waking up blind. Και τα πέντε μέλη τις μπάντας αρκετά ευδιάθετα απο την αρχή, βοήθησαν στο να σπάσει ο αρχικός πάγος και ζέσταναν το κλίμα. Και στο τέλος πίστεψα πώς στον συγκεκριμένο χώρο θα ήταν τέλεια να ερχόντουσαν μόνο για το ακουστικό. Ας ελπίσουμε για κάτι τέτοιο μελλοντικά, αφού άλλωστε υπάρχουν άπειρα κομμάτια που μπορούν να αποδοθούν ακουστικά, απο την συνολική δισκογραφία των Evergrey. Ο Τ. Englund επιβεβαίωσε περίτρανα την πολυ βαθιά, σκοτεινή και άκρως μελαγχολική φωνή που διαθέτει, και περικυκλωμένος από τέτοιους μουσικούς το συνολικό αποτέλεσμα ήταν μοναδικό. Προσωπικά χάρηκα κάθε στιγμή του ακουστικού αφου έμοιαζε λές και έπαιζαν σε οικογενειακό κλίμα με τους ίδιους να δείχνουν όλο και πιο άνετοι.

Έτσι, με το πέρας του ακουστικού σόου, αναχωρήσαμε έξω απο το μαγαζί, όπου και θα περιμέναμε όπως προείπα αρκετή ωρίτσα, μέχρι να γίνουν τα απαραίτητα checks για να ξανα – εισβάλλουμε μέσα όλοι για το κανονικό σκέλος της συναυλίας. Ξεκινώντας λοιπόν από το opening act τους Ιταλούς Chaoswave, έχοντας ακουσει την τελευταία τους κυκλοφορία ‘Dead Eye Dreaming’, είχα την περιέργεια να τους δώ σε μια live εμφάνιση. Ο κόσμος έδειχνε πώς δεν ήταν και πολύ ενήμερος για την ύπαρξη αυτής της μπάντας άλλα σαν παντοτινοί άψογοι οικοδεσπότες, φάνηκε πως βοηθήσαμε τους συμπαθέστατους άλλα κατα τ’άλλα πολυ αγχωμένους Ιταλούς, να νιώσουν πιο βολικά. Ο νέος δίσκος τους είχε την τιμητική του φυσικά, με τα ‘10 years of denial’, ‘How to define a race’ και ‘Blind Eye Focus’να ξεχωρίζουν. Ξεκινώντας γύρω στις 21.00 με το ‘Fork Tongues and Foul Times’, είχαν ορισμένα προβλήματα και στην ένταση των φωνητικών και γενικά ηχητικά προβλήματα που στην συνέχεια βελτιώθηκαν αρκετά. Οι Ιταλοί αυτοί λοιπόν παίζοντας μοντέρνο heavy metal με αρκετά prog στοιχεία, και με αντρικά και γυναικία φωνητικά – για τους όποιους δεν γνωρίζουν – δέχονται την εκτίμηση μου διότι σαν support τα πήγαν περίφημα προθερμαίνοντας τον κόσμο και όντας πάρα πολύ ανοιχτοί με το κοινό και παρόλα τα εμπόδια έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό και έδειχναν να το απολαμβάνουν. Το μόνο ίσως αρνητικό είναι ότι έγιναν κάποια λαθάκια ‘παιχτικά’, άλλα σαν πρωτοεμφανιζόμενοι και αρκετά αγχωμένοι δικαιολογούνται ακόμα και απο τον πιο απαιτητικό οπαδό.

Συνεχίζοντας τώρα, γύρω στις 22.00, έκλεισαν τα φώτα, και πήραν την σκυτάλη τα μεγαθήρια, οι Evergrey. Πως είναι δυνατόν να χωρέσουν αυτά τα τέρατα της μουσικής σε μια τόσο μικρή σκηνή συνέχιζα να αναρωτιέμαι. Όμως αμέσως μετά τα πρώτα ακούσματα της μουσικής, όλα έσβησαν απο το μυαλό μου και άφησα τον εαυτό μου να ταξιδέψει μαζί τους. Ξεκινώντας με το ‘Fear’, τι μπορείς να πείς? Πανζουρλισμός στο κοινό, άφθονο head – banging και οι σουηδοί με μια απίστευτη ενέργεια και με μια καθηλωτική παρουσία σε βούλιαζαν στο σκοτάδι τους. Οι Evergrey απέδειξαν πώς πέρα απο μεγάλοι σταρ είναι πάνω απο όλα άνθρωποι σαν και εμάς, χωρίς κανένα ταμπού ή καμία υπεροψία. Πολύ κοντά στο κοινό, και άνθρωποι χώρις κόμπλεξ εκπληρώνοντας ακόμα και ατομικά όνειρα, όπως του τραγουδιστή των ελλήνων Need που ανέβασαν στην σκηνή για τα φωνητικά σε μια συναρπαστική εκδοχή του ‘Blackened Dawn’. Χειροκρότημα και πάλι χειροκρότημα για τους σουηδούς. Έχοντας περάσει επτά χρόνια πλέον μέχρι να τους δούμε πάλι live, οι απαιτήσεις για το playlist ήταν λογικό να είναι τεράστιες. Παρόλαυτα οι Evergrey προσπάθησαν όσο γινόταν να παίξουν πολλά κομμάτια (έπαιξαν από όλη την δισκογραφία τους), παρόλο που οι δυσκολίες, τους είχαν εμφανέστατα κουράσει. Ήχος που ξεκίνησε και εδώ προβληματικός, αλλά όσο περνούσε η ώρα όλο και βελτιωνόταν, μικρή σκηνή, αποπνικτική ατμόσφαιρα ήταν σίγουρα μερικά απο τα εμπόδια, όμως οι σουηδοί τα κατάφεραν να μας ισοπεδώσουν και με το παραπάνω. Ο κόσμος σίγουρα ήταν εντυπωσιακός για μια ακόμη φόρα ειδικά σε κομμάτια όπως το ‘I’m Sorry’ και ‘Words Mean Nothing’, όπου όλοι μαζί τραγουδούσαν τους στίχους σε μια κατάσταση νιρβάνας. Αξέχαστες στιγμές ήταν τα ‘Speaks To The Dead’, το απίστευτο ‘Watching The Skies’ και το μοναδικό ‘When The Walls Go Down’ το οποίο μαζί με τα πλήκτρα και τα ηχογραφημένα κομμάτια σε ανάγκαζαν να κλείσεις τα μάτια και να αφεθείς. Μια ακόμη σημείωση είναι πώς και τα πέντε μέλη έδειχναν αρκετά δουλεμένα μεταξύ τους και ο Jari Kainulainen (πρώην Stratovarius) με το 6-άρι μπάσσο του έδειχνε πολυ άνετος, ανανεωμένος και δεμένος με την υπόλοιπη ομάδα. Στα πλήκτρα εξαιρετικός ο Zander και αλάνθαστοι οι Englund, Danhaze και Ekdahl.

Γύρω στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, τελείωσαν το show αφήνοντας μας με το ‘A touch of blessing’ να μας αγγίζει όντως και να νιώθουμε ευλογημένοι που ζούμε σε μια περίοδο που μπορούμε να απολαύσουμε αυτήν την μπάντα live και στα καλυτερά της. Άν και θα ήθελα να παίξουν και άλλα πολλά τραγούδια κυρίως απο τους πιο παλιούς τους δίσκους, ήταν αναμενόμενα αδύνατον ακόμα και άν ο Τ.Englund δήλωσε με περίσσιο χιούμορ ‘ας κάτσουμε μέχρι το πρωί να τα παίξουμε όλα...’. Τι άλλο θετικό να πείς για αυτούς τους Σουηδούς? Το ότι ακόμα και με τέτοια κούραση, με τόση κατανάλωση ενέργειας, μετά το τέλος κάθησαν και υπέγραψαν οτιδήποτε τους έδιναν οι οπαδοί τους (μπλούζες, χαρτάκια, εισητήρια, άλμπουμς κτλ.) με χαμόγελα στο στόμα και με θετική ενέργεια, όντας ευγνώμωνες για την συμπαράσταση τους όλα αυτά τα χρόνια. Αυτά τα μικρά πράγματα δείχνουν και το μεγαλείο κάποιου συγκροτήματος.

Μια τελευταία κουβέντα για αυτό το show είναι πως πρόκειται για μια συναυλία που μένει μέσα σου για πάντα επειδή σου δημιούργησε τόσα συναισθήματα κατά την διάρκεια του. Πραγματικά πολυ ευχαριστημένοι όλοι απο την αποδοσή τους, αν και θα πρέπει στο μέλλον να αναγνωρίζουμε κάποια πράγματα και να τους προσφέρουμε αυτά που τους αρμόζουν. Οπότε την επόμενη φορά, ευχόμαστε να διοργανωθεί καλύτερα το όλο σκηνικό σε ένα μεγαλύτερο και καλύτερο χώρο πάνω απο όλα και χωρίς ακυρώσεις σε άλλες μπάντες. Ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ πόσο πιο απίστευτη και πιο γεμάτη συναυλία θα ήταν αν έπαιζαν τελικά και οι τέσσερις προσκεκλημένοι. Και εύχομαι πάντα να έχουμε τέτοιες ευχάριστες εκπλήξεις στις συναυλίες μας, όπως αυτή με το ‘Blackened Dawn’, που τις κάνουν ακόμα πιο αξιομνημόνευτες.

Το playlist ήταν:

Fear – As I Lie Here Bleeding – Soaked – More Than Ever – She Speaks To The Dead – Watching The Skies – In Remembrance – Blinded – End Of your Days – The Masterplan – Still In The Water – Monday Morning Apocalypse – Words Mean Nothing – I’m Sorry.

Break / Encore:

When The Walls Go Down – Recreation Day – Blackened Dawn – Broken Wings – A Touch Of Blessing.

N.M.