Μια συμβουλή σε όλους τους γενναίους, που πρόκειται να παραβρεθούν στα gigs του Μιλάνου, στο κατά τα άλλα, εξαιρετικό μικρό κλάμπ, Legend 54.
Πάρτε ένα ταξί ή να είστε προετοιμασμένοι να περπατήσετε μισή ώρα από τη πλατεία που σας αφήνει το μετρό.Όχι ότι πείραζε και πολύ, αλλά αργότερα οι επιπτώσεις φάνηκαν στα πόδια μου αφού περπάτησα μέχρι εκεί, έχοντας ήδη περπατήσει σε όλο το Μιλάνο για να το δω, και να κάνω αυτό το review+την ανάλογη συνέντευξη και πολλά περισσότερα...
Τελοσπάντων...

Βλέποντας ότι ο Jorn Lande δεν έχει παίξει ποτέ στην Ελλάδα και είναι απίθανο να συμβεί κάτι τέτοιο, αποφάσισα να δράσω, και έτσι ανέβηκα στο αεροπλάνο, με προορισμό το Μιλάνο.Είδα τα αξιοθέατα, πήρα τη συνέντευξη απο τον Jorn Lande και γενικά πέρασα θαυμάσια.
Αλλά ας επικεντρωθούμε αποκλειστικά στο gig.
Το support στο JORN, έκαναν δύο μπάντες, μια Σουηδική ή Φινλανδική (δεν είμαι 100% σίγουρος, γιατί προσπαθούσα να συνέλθω μετά από το περπάτημα 7 μιλίων) power-metal μπάντα, γεμάτη γυναίκες, που μοιάζαν στους Thunderstone, οι οποίες δεν ήταν άσχημες, αλλά δεν κατάφεραν να κάνουν και μεγάλη εντύπωση, με το τυπικό power metal και τη «κοριτσίστικη» απόδοση(αν και χειρίζονταν το μπάσο με μεγάλη επιδεξιότητα) η οποία ήταν πολύ «τονισμένη» και τσαμπουκαλίδικη... (?!)
Από τα πιο καλά σημεία της βραδιάς τους ήταν το «ποτ-πουρί» από επιτυχίες των WASP, που το υποδέχτηκε πολύ ένθερμα το Ιταλικό κοινό, που εκείνη τη στιγμή ήταν γύρω στα 100 άτομα.
Έπρεπε να χάσω τη δεύτερη support μπάντα (που υποθέτω ότι πρέπει να ήταν Ιταλική), γιατί έπρεπε να πάρω τη συνέντευξη από τον JORN, και επέστρεψα τη στιγμή που μάζευαν τα πράγματά τους.
Το πλήθος είχε αυξηθεί στο αξιοσέβαστο νούμερο των 600-700 ανθρώπων...αλλά η διαρρύθμιση του κλάμπ και η υπερυψωμένη σκηνή, επέτρεπε, σε όλους σχεδόν να έχουν μια καλή οπτική εμπειρία(ακόμα και τα πιο κοντά «παλλικάρια») και από την αρχή, τα πράγματα ήταν πολύ καλά και στον ήχο, με ένα πεντάθαρο mixing, της «ευγενικής» προσφοράς του επαγγελματία ηχολήπτη...(εσείς παιδιά στα Ελληνικά bar/clubs, θα έπρεπε να τον εισάγετε..!).
Έπαιξα λίγο με τη κάμερά μου, περιμένοντας να ετοιμαστεί ο JORN και λίγο μετά τις 10 η ώρα, η μπάντα ήταν επι σκηνής και ο JORN πήρε μια μεγαλοπρεπή πόζα στο κέντρο της.Και ένα rocking n rollin show μόλις ξεκινούσε...η μπάντα είχε πάρει φωτιά με τον Tore και τον Igor να «ξεσχίζουν»... το "Soul of the Wind", "Shadow People" και το "We Brought the angels down" ήταν μια φοβερή εναρκτήρια τριπλέτα τραγουδιών, με τον Jorn να χαιρετάει το πλήθος που τον λάτρευε, και  ήταν ζωηρό και πολύ θορυβώδες...ο ήχος και η ατμόσφαιρα γίνεται πιο σκοτεινή με το "Stormcrow" και το "Man of the Dark" αλλά τα πράγματα ισορρόπησαν με το "The Inner Road".Εκείνη τη στιγμή ο Jorn μας είπε ότι το επόμενο τραγούδι αναφέρεται στους προγόνους του, τους Βίκινγκς, και η μπάντα άρχισε να παίζει μια καταπληκτική ερμηνεία του "Tungur Knivur" από το θαυμάσιο άλμπουμ "worldchanger"...και ο Tore «έσκισε» με τη κιθάρα του, στο "Tore's Solo", κάνοντάς με να κοιτώ εκστασιασμένος με απέραντο θαυμασμό, το, υψηλής τέχνης παίξιμο της κιθάρας, και να φανταστείτε, βρισκόμουν μόνο μερικά μέτρα μακριά του!
Το "Blacksong" επανέφερε τον ρυθμό και ξανά πυροδότησε το show, με τη μπάντα να εμφανίζετε αρκετά αναζωογονήμενη, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα κατά τη διάρκεια του σόλο... έκανα βέβαια και μια χαζομάρα, πρίν απο το "Are You ready" (THIN LIZZY διασκευή) την οποία η μπάντα αφιέρωσε  στον τεράστιο , τον αγαπητό μας ,Phillip Paris Lynott, αφού φώναξα "No" με τον Jorn να λεέι οτι όλα αυτά τα ταξίδια μου πρέπει να με έχουν επιρρεάσει,αλλά ήταν μάλλον μια αστεία στιγμή... (σημείωση: ok παραδέχομαι οτι ήταν χαζομάρα απο μέρους μου και ζητάω συγγνώμη).Το "Duke of Love" έκανε τα πράγματα όσο πιο Whitesnake γινότανε, φτιάχνοντας όσους ήταν έτοιμοι "for some loving" και το  "Out to every Nation" δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο. Το "Stormbringer" (DEEP PURPLE διασκευή) δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο, μια διασκευή όχι πολύ μακριά απο το αναμενόμενο.Επίσης σηματοδοτούσε, την λήξη του κανονικού set, και την επιστροφή της μπάντας μετά από ένα σύντομο break. Επανήλθαν για μια επανεκτέλεση του "Wild Willy's Solo", που ήταν μια προφανή επίθεση των ντράμς του ενός και μόνου, Wild Willy, που αναφερόταν τιμητικά στο "War of the World", το οποίο ήταν η θριαμβευτική κατάληξη του show, ενώ τα πλήθη εκλιπαρούσαν για «ένα ακόμα», παρόλο που η διάρκεια είχε παραταθεί από την εκπληκτική συνοδεία του πλήθους στα τραγούδια, στο τέλος.
Αν και δεν παίξανε μερικά αγαπημένα μας τραγούδια, όπως το "Sunset station" ή το "Christine"(που δε θα με πείραζε καθόλου), το show δε μου φάνηκε καθόλου «γρήγορο» ή σαν να του λείπει κάτι, εξαιτίας ίσως της οικειότητας που έχω με όλα αυτά, και της σχέδον τέλειας,«υπέρ» εμπνευσμένης παρουσίας της μπάντας, έχει ήδη αποτυπωθεί στη μνήμη μου, ως, ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, club show, που έχω παρακολουθήσει.
Σας προκαλώ, να δείτε τη μπάντα ή κάποιο project που να μοιάζει με JORN, το οποίο μπορεί να παίζει κοντά σας.

Μετά το show, η μπάντα και ο Jorn αυτοπροσώπος, έκατσαν και διασκέδασαν με τους θαυμαστές τους, υπογράφοντας αυτόγραφα και βγάζοντας φωτογραφίες, μέχρι να ευχαριστηθούν όλοι, το οποίο σκηνικό, διέλυσε τις φημολογίες, που  ήθελαν τον Jorn να είναι, κάπως, !@#$@##$ ! Απεναντίας, σε εμένα φάνηκε καθόλη τη διάρκεια τις βραδιάς, σαν ένα πολύ ταλαντούχο, κατά περίπτωση αστείο, πολύ σίγουρο, ελαφρώς αλαζονικό, αλλά συνάμα, και ένα γοητευτικό άτομο/καλλιτεχνής/ερμηνευτής, που ξεκίνησε, προσπαθώντας να περάσει καλά, και κατά τη διάρκεια αυτού, διασκέδασε και τους «πιστούς» του, οι οποίοι είχαν  μαζευτεί να τον δούν να παίζει μαζί με τη μπάντά του!

Καταπληκτική νύχτα, καταπληκτική μπάντα, καταπληκτικές στιγμές περάσαμε!!
Ελπίζω, ότι η επόμενή μου συνάντηση με τον JORN να μην αργήσει τόσο πολύ!!
DeeDee

Πολλά ευχαριστώ στον Vixx, που έκανε την οργάνωση και στο Muna, που τα έκανε, όλα, πραγματικότητα!